زر چو درباخت خواجه صراف

بی دلان بی خبر که دل آن شد

پای می کوب و عیش از سر گیر

به سر من مگو که پایان شد

صرفه او برد زانک در کان شد

شمس تبریز نردبانی ساخت

بام گردون برآ که آسان شد