به سر من مگو که پایان شد

بادلان خیره گشته کاین دل کو

بی دلان بی خبر که دل آن شد

پای می کوب و عیش از سر گیر

زر چو درباخت خواجه صراف

صرفه او برد زانک در کان شد

شمس تبریز نردبانی ساخت