آن کسی دریابد این اسرار لطفت را که او

در ره نقاش بشکن جمله این نقش و نگار

قهرمانی را که خون صد هزاران ریخته ست

ز آتش اقبال سرمد دود از جانش برآر

بی وجود خود برآید محو فقر از عین کار

بی کراهت محو گردد جان اگر بیند که او

چون زر سرخست خندان دل درون آن شرار