چون زر سرخست خندان دل درون آن شرار

آن کسی دریابد این اسرار لطفت را که او

بی وجود خود برآید محو فقر از عین کار

بی کراهت محو گردد جان اگر بیند که او

ای که تو از اصل کان زر و گوهر بوده ای

پس تو را از کیمیاهای جهان ننگست و عار

جسم خاک از شمس تبریزی چو کلی کیمیاست