بی کراهت محو گردد جان اگر بیند که او

ز آتش اقبال سرمد دود از جانش برآر

آن کسی دریابد این اسرار لطفت را که او

بی وجود خود برآید محو فقر از عین کار

چون زر سرخست خندان دل درون آن شرار

ای که تو از اصل کان زر و گوهر بوده ای

پس تو را از کیمیاهای جهان ننگست و عار