بی تو هستم چون زمستان خلق از من در عذاب

خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار

خوی من کی خوش شود بی روی خوبت ای نگار

با تو هستم چون گلستان خوی من خوی بهار

بی تو بی عقلم ملولم هر چه گویم کژ بود

من خجل از عقل و عقل از نور رویت شرمسار