چون به زخمش نگری باشد چاهی پرمار

چون شود قصد که گیرند بپوشد ازرق

صوفیی گردد صافی صفت بی آزار

یک زبان دارد صد گز که به ظاهر سگزست

به گهی کز سر عشرت لطف آغاز کند

شکرابت دهد او از شکر آن گفتار

همه مهر و کرم و خاکی و عشق انگیزی