ظلمت شب ها ز چیست کوره خاک کدر

جان بسپارم به تیغ هیچ نگویم دریغ

از جهت زخم تیغ ساخت حقم چون سپر

تیغ زن ای آفتاب گردن شب را به تاب

معدن صبرست تن معدن شکر است دل

معدن خنده ست شش معدن رحمت جگر

بر سر من چون کلاه ساز شها تختگاه