کنون که ماه نهان شد ز ابر این هجران

از آن ببست از او اژدهای نفس به صبر

درخت هر که بدو سر کشید جان نبرد

ز اره های فنا و ز زخمه های تبر

ز ابرهای دو دیده فرودوید مطر

ز قطره های دو دیده زمین شدی سرسبز

اگر نه قطره برآمیختی به خون جگر