ز ابرهای دو دیده فرودوید مطر

درخت هر که بدو سر کشید جان نبرد

ز اره های فنا و ز زخمه های تبر

کنون که ماه نهان شد ز ابر این هجران

ز قطره های دو دیده زمین شدی سرسبز

اگر نه قطره برآمیختی به خون جگر

جگر چو آلت رحمست رحم از او خیزد