ز قطره های دو دیده زمین شدی سرسبز

ز اره های فنا و ز زخمه های تبر

کنون که ماه نهان شد ز ابر این هجران

ز ابرهای دو دیده فرودوید مطر

اگر نه قطره برآمیختی به خون جگر

جگر چو آلت رحمست رحم از او خیزد

از این سبب مدد دیده ها بکرد مگر