که دیدی مرا روزگار نبرد

دو چشمش گوزن و دو ابرو کمان

تو گفتی همی بشکفد هر زمان

بدو گفت کاکنون ازین برمگرد

برین باره دژ دل اندر مبند

که این نیست برتر ز ابر بلند

بپای آورد زخم کوپال من