ذره به ذره طمع ها صف زده پیش خوان تو

صد مه و آفتاب را نور توست مقتبس

چرخ میان آب تو بر دوران همی زند

عقل بر طبیبیت عرضه همی کند مجس

سجده کنان و دم زنان بهر امید هر نفس

دست چنین چنین کند لطف که من چنان دهم

آنچ بهار می دهد از دم خود به خار و خس