بسی زخمست بی دشنه ز پنج و چار وز شش نه

که او یک مشت خاکی را کند در لامکان جایش

بسی کوران و ره شینان از او گشتند ره بینان

بسی جان های غمگینان چو طوطی شد شکرخایش

ز عشق آتش تشنه که جز خون نیست سقایش

زهی شیرین که می سوزم چو از شمعش برافروزم

زهی شادی امروزم ز دولت های فردایش