زهی شیرین که می سوزم چو از شمعش برافروزم

بسی جان های غمگینان چو طوطی شد شکرخایش

بسی زخمست بی دشنه ز پنج و چار وز شش نه

ز عشق آتش تشنه که جز خون نیست سقایش

زهی شادی امروزم ز دولت های فردایش

چرا من خاکی و پستم ازیرا عاشق و مستم

چرا من جمله جانستم ز عشق جسم فرسایش