ز عشق آتش تشنه که جز خون نیست سقایش

بسی کوران و ره شینان از او گشتند ره بینان

بسی جان های غمگینان چو طوطی شد شکرخایش

بسی زخمست بی دشنه ز پنج و چار وز شش نه

زهی شیرین که می سوزم چو از شمعش برافروزم

زهی شادی امروزم ز دولت های فردایش

چرا من خاکی و پستم ازیرا عاشق و مستم