به گور اندر نپوسد استخوانش

مسلمانان کجا شد نامداری

که می دیدم چو شمع اندر میانش

بگو نامش که هر کی نام او گفت

خنک آن را که دست او ببوسید

به وقت مرگ شیرین شد دهانش

ز رویش شکر گویم یا ز خویش