ور شه عقل که عالم همگی چاکر اوست

ور رخش طعنه زند بر گل تر می رسدش

گر فلک سجده برد بر در او می سزدش

ور ستاند گرو از قرص قمر می رسدش

جهت خدمت او بست کمر می رسدش

شاه خورشید که بر زنگی شب تیغ کشید

گر پی هیبتش افکند سپر می رسدش