شاه خورشید که بر زنگی شب تیغ کشید

ور ستاند گرو از قرص قمر می رسدش

ور شه عقل که عالم همگی چاکر اوست

جهت خدمت او بست کمر می رسدش

گر پی هیبتش افکند سپر می رسدش

گر عطارد ز پی دایره و نقطه او

همچو پرگار دوانست به سر می رسدش