گر عطارد ز پی دایره و نقطه او

جهت خدمت او بست کمر می رسدش

شاه خورشید که بر زنگی شب تیغ کشید

گر پی هیبتش افکند سپر می رسدش

همچو پرگار دوانست به سر می رسدش

آن جمالی که فرشته نبود محرم او

گر ندارد سر دیدار بشر می رسدش