گر پی هیبتش افکند سپر می رسدش

ور شه عقل که عالم همگی چاکر اوست

جهت خدمت او بست کمر می رسدش

شاه خورشید که بر زنگی شب تیغ کشید

گر عطارد ز پی دایره و نقطه او

همچو پرگار دوانست به سر می رسدش

آن جمالی که فرشته نبود محرم او