همچو پرگار دوانست به سر می رسدش

شاه خورشید که بر زنگی شب تیغ کشید

گر پی هیبتش افکند سپر می رسدش

گر عطارد ز پی دایره و نقطه او

آن جمالی که فرشته نبود محرم او

گر ندارد سر دیدار بشر می رسدش

کار و بار ملکانی که زبردست شدند