ملک الموت برید از دلم آن روز طمع

وگرش او ندهد جان ز کی باشد مددش

دل ز دردش چه خوشی ها و طرب ها دارد

تو مگیر آن کرم وان دهش بی عددش

که مشرف شدم از طوق حیات ابدش

برد سود دو جهان و آنچ نیاید به زبان

کاروانی که غم عشق خدا راه زدش