که مشرف شدم از طوق حیات ابدش

دل ز دردش چه خوشی ها و طرب ها دارد

تو مگیر آن کرم وان دهش بی عددش

ملک الموت برید از دلم آن روز طمع

برد سود دو جهان و آنچ نیاید به زبان

کاروانی که غم عشق خدا راه زدش

سوسن استایش او کرد کز او یافت زبان