آنک دل جبرئیل از کف او خسته بود

مرغ ظریف از قفس شکر که وارست دوش

آنچ به هفت آسمان جست فرشته و نیافت

نک به زمین گاه خاک سهل برون جست دوش

مرغ پراشکسته ای سینه او خست دوش

عقل کمالی که او گردن شیران شکست

عاشق بی دست و پا گردن او بست دوش