عقل کمالی که او گردن شیران شکست

نک به زمین گاه خاک سهل برون جست دوش

آنک دل جبرئیل از کف او خسته بود

مرغ پراشکسته ای سینه او خست دوش

عاشق بی دست و پا گردن او بست دوش

از شرر آفتاب شیشه گردون نکفت

سایه بی سایه ای دید دراشکست دوش