سایه بی سایه ای دید دراشکست دوش

عقل کمالی که او گردن شیران شکست

عاشق بی دست و پا گردن او بست دوش

از شرر آفتاب شیشه گردون نکفت

ماه که چون عاشقان در پی خورشید بود

بعد فراق دراز خفیه بپیوست دوش

آنک در او عقل و وهم می نرسد از قصور