ماه که چون عاشقان در پی خورشید بود

عاشق بی دست و پا گردن او بست دوش

از شرر آفتاب شیشه گردون نکفت

سایه بی سایه ای دید دراشکست دوش

بعد فراق دراز خفیه بپیوست دوش

آنک در او عقل و وهم می نرسد از قصور

گشت عیان تا که عشق کوفت بر او دست دوش