بعد فراق دراز خفیه بپیوست دوش

از شرر آفتاب شیشه گردون نکفت

سایه بی سایه ای دید دراشکست دوش

ماه که چون عاشقان در پی خورشید بود

آنک در او عقل و وهم می نرسد از قصور

گشت عیان تا که عشق کوفت بر او دست دوش

هر چه بود آن خیال گردد روزی وصال