که شرم دار ز یار و ز عشق طنازش

گهی که مرغ دل ما بماند از پرواز

که بست شهپر او را کی برد انگازش

مگو که غیرت هر لحظه دست می خاید

ز غیرتش گله کردم به خنده گفت مرا

که هر چه بند کند او تو را براندازش