غبار جان بود و می رسد دگر جانی

که تند می رسد آواز عقل پردازش

بدانک تن چو غبارست و جان در او چون باد

ولیک فعل غبار تنست غمازش

که ذره ذره به رقص آمدست از آوازش

جهان تنور و در آن نان های رنگارنگ

تنور و نان چه کند آنک دید خبازش