آه ز نفس فضول آه ز ضعف عقول

تا تو بمانی چو عشق در دو جهان بی زوال

چند کشی بار هجر غصه و تیمار هجر

خاصه که منقار هجر کند تو را پر و بال

آه ز یار ملول چند نماید ملال

آن که همی خوانمش عجز نمی دانمش

تا که بترسانمش از ستم و از وبال