روزی که عکس روی او بر روی زرد من فتد

من گرد خنبی گشته ام من شیره ای افشرده ام

مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او

از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده ام

ماهی شوم رومی رخی گر زنگی نوبرده ام

در جام می آویختم اندیشه را خون ریختم

با یار خود آمیختم زیرا درون پرده ام