من گرد خنبی گشته ام من شیره ای افشرده ام

با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته ام

با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام

ای نان طلب در من نگر والله که مستم بی خبر

مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او

از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده ام

روزی که عکس روی او بر روی زرد من فتد