با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام

ای پادشاه صادقان چون من منافق دیده ای

با زندگانت زنده ام با مردگانت مرده ام

با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته ام

ای نان طلب در من نگر والله که مستم بی خبر

من گرد خنبی گشته ام من شیره ای افشرده ام

مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او