مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او

با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام

ای نان طلب در من نگر والله که مستم بی خبر

من گرد خنبی گشته ام من شیره ای افشرده ام

از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده ام

روزی که عکس روی او بر روی زرد من فتد

ماهی شوم رومی رخی گر زنگی نوبرده ام