تا زیر دندان بلا چون برف و یخ می خاییم

آن برف گوید دم به دم بگذارم و سیلی شوم

غلطان سوی دریا روم من بحری و دریاییم

تنها شدم راکد شدم بفسردم و جامد شدم

چون آب باش و بی گره از زخم دندان ها بجه

من تا گره دارم یقین می کوبی و می ساییم

برف آب را بگذار هین فقاع های خاص بین