من تا گره دارم یقین می کوبی و می ساییم

تنها شدم راکد شدم بفسردم و جامد شدم

تا زیر دندان بلا چون برف و یخ می خاییم

چون آب باش و بی گره از زخم دندان ها بجه

برف آب را بگذار هین فقاع های خاص بین

می جوشد و بر می جهد که تیزم و غوغاییم

هر لحظه بخروشانترم برجسته و جوشانترم