می جوشد و بر می جهد که تیزم و غوغاییم

چون آب باش و بی گره از زخم دندان ها بجه

من تا گره دارم یقین می کوبی و می ساییم

برف آب را بگذار هین فقاع های خاص بین

هر لحظه بخروشانترم برجسته و جوشانترم

چون عقل بی پر می پرم زیرا چو جان بالاییم

بسیار گفتم ای پدر دانم که دانی این قدر