در نقش بی نقشی ببین هر نقش را صد رنگ و بو

کاین آب صافی بی گره جان می فزاید دم به دم

از باد آب بی گره گر ساعتی پوشد زره

بر آب جو تهمت منه کو را نه ترس است و نه غم

در برگ بی برگی نگر هر شاخ را باغ ارم

زان صورت صورت گسل کو منبع جان است و دل

تن ریخته از شرم او بگریخته جان در حرم