زان صورت صورت گسل کو منبع جان است و دل

بر آب جو تهمت منه کو را نه ترس است و نه غم

در نقش بی نقشی ببین هر نقش را صد رنگ و بو

در برگ بی برگی نگر هر شاخ را باغ ارم

تن ریخته از شرم او بگریخته جان در حرم

از باده و از باد او بس بنده و آزاد او

چون کان فروبر نفس چون که برآورده شکم