در برگ بی برگی نگر هر شاخ را باغ ارم

از باد آب بی گره گر ساعتی پوشد زره

بر آب جو تهمت منه کو را نه ترس است و نه غم

در نقش بی نقشی ببین هر نقش را صد رنگ و بو

زان صورت صورت گسل کو منبع جان است و دل

تن ریخته از شرم او بگریخته جان در حرم

از باده و از باد او بس بنده و آزاد او