از تبریز شمس دین بازبیا مرا ببین

همچو روان عاشقان صاف و لطیف و ساده ام

من به شهی رسیده ام زلف خوشش کشیده ام

خانه شه گرفته ام گر چه چنین پیاده ام

مات شدم ز عشق تو لیک از او زیاده ام