به سربالای عشق این دل از آن آمد که صافی شد

که هش ترکیب می خواهد من از ترکیب بگسستم

جهانی گمره و مرتد ز وسواس هوای خود

به اقبال چنین عشقی ز شر خویشتن رستم

که از دردی آب و گل من بی دل در این پستم

زهی لطف خیال او که چون در پاش افتادم

قدم های خیالش را به آسیب دو لب خستم