گهی خورشید را مانم گهی دریای گوهر را

رخ زرین من منگر که پای آهنین دارم

بدان شه که مرا آورد کلی روی آوردم

وزان کو آفریدستم هزاران آفرین دارم

درون عز فلک دارم برون ذل زمین دارم

درون خمره عالم چو زنبوری همی گردم

مبین تو ناله ام تنها که خانه انگبین دارم