مبین تو ناله ام تنها که خانه انگبین دارم

گهی خورشید را مانم گهی دریای گوهر را

درون عز فلک دارم برون ذل زمین دارم

درون خمره عالم چو زنبوری همی گردم

دلا گر طالب مایی برآ بر چرخ خضرایی

چنان قصری است حصن من که امن الومنین دارم

چه باهول است آن آبی که این چرخ است از او گردان