دلا گر طالب مایی برآ بر چرخ خضرایی

درون عز فلک دارم برون ذل زمین دارم

درون خمره عالم چو زنبوری همی گردم

مبین تو ناله ام تنها که خانه انگبین دارم

چنان قصری است حصن من که امن الومنین دارم

چه باهول است آن آبی که این چرخ است از او گردان

چو من دولاب آن آبم چنین شیرین حنین دارم