چو من دولاب آن آبم چنین شیرین حنین دارم

دلا گر طالب مایی برآ بر چرخ خضرایی

چنان قصری است حصن من که امن الومنین دارم

چه باهول است آن آبی که این چرخ است از او گردان

چو دیو و آدمی و جن همی بینی به فرمانم

نمی دانی سلیمانم که در خاتم نگین دارم

چرا پژمرده باشم من که بشکفته ست هر جزوم