چو دیو و آدمی و جن همی بینی به فرمانم

چنان قصری است حصن من که امن الومنین دارم

چه باهول است آن آبی که این چرخ است از او گردان

چو من دولاب آن آبم چنین شیرین حنین دارم

نمی دانی سلیمانم که در خاتم نگین دارم

چرا پژمرده باشم من که بشکفته ست هر جزوم

چرا خربنده باشم من براقی زیر زین دارم