مرا چون دایه فضلش به شیر لطف پرورده ست

وگر صحراست پرعبهر سر آن هم نمی دارم

مرا گویی ظریفی کن دمی با ما حریفی کن

مرا گفته ست لاتسکن تو را همدم نمی دارم

چو من مخمور آن شیرم سر زمزم نمی دارم

در آن شربت که جان سازد دل مشتاق جان بازد

خرد خواهد که دریازد منش محرم نمی دارم